Przyjacielu…

My się nie znamy ale jak nikt inny się znamy
Rozmawiamy, piszemy co czujemy, czytamy
Poznajemy się z każdym słowem, zdaniem
Na listy niecierpliwie czekamy, dzień za dniem

I piszemy, odkrywamy siebie powoli
Zwierzamy się, śmiejemy, piszemy co boli
I tak jest dobrze, i lepiej obojgu nam
I jest lżej żyć mi tu i Tobie tam…

Przyjacielu, więc BĄDŹ, nigdy nie zapominaj
Ja tu naprawdę jestem, żyję – i proszę mi o tym przypominaj
Gdy ja zapominam
Gdy mi źle bądź myślą przy mnie, pociesz i radź
I Przyjacielu… przyjaźni naucz mnie dawać i brać

Mam nadzieję też że będę naprawdę potrafiła
Że odwdzięczę się jak należy tym samym
I twą szczerą przyjaciółką będę była
Całym sercem mym…
***

Autor: agnecha

czasem wierszem piszę..

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s