PAMIĘTAM…

pamiętam jak byłam mała, nawet bardzo mała i tak się cieszyłam mocno, że już tak urosłam,
że dosięgam już kubek ze stołu…

Pamiętam jak po niego wspinając się na palcach ręce wyciągałam i myślałam:
Urosłam, już nie jestem taka mała…

A potem poszłam do szkoły i się okazało, że jestem najmniejsza z całej klasy i znów posmutniałam.

I byłam mała, najmniejsza prawie przez lat kilka, ale wciąż to samo miałam w głowie:
Kiedy ja urosnę, no kiedy? Kto mi to powie?

Pamiętam jak dziś, i trudno mi zmieścić to w głowie:
to przecież ja byłam – ta sama, ten malutki człowiek…

A dziś? No cóż, już nie rosnę, za to lat przybyło i trosk więcej i wspomnień
I już nie chcę by czas szybciej mijał, niech się zatrzyma…
***

Autor: agnecha

czasem wierszem piszę..

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s